Entradas populares
-
Fotografía: José Ángel Hernández Si apenas me quedasen unas gotas de tinta y hubiese de nombrar sólo lo imprescindible, ¿cómo discriminar ...
-
Fotografía: José Ángel Hernández Harto de presunta poesía, cansado de abstracciones, de un mundo sin aliento para los que más lo necesi...
-
Fotografía: José Ángel Hernández Es clásico que el día de la patria ciertos sectores, otrora tan levantiscos, abucheen e insulten al presid...
-
Fotografía: José Ángel Hernández Tiempo atrás había tenido que pedir la palabra en diversos actos y encuentros para responder a las críti...
-
Antes de formarnos una opinión deberíamos escuchar las de los que saben de qué hablan. Sobre todo en una época en que no hay escrúpulos pa...
-
Fotografía: José Ángel Hernández A Luis Mari Arrieta Puedo mirar al cielo, pero ya no es lo mismo. Hiere su indiferencia. No comprendo su...
-
L as vicisitudes de la historia no pueden con la poesía, no pueden con las personas que defienden la vida y la dignidad. Gracias a la vida...
-
Fotografía: José Ángel Hernández Agradecer la luz que llega de tus pasos, las páginas del cielo, endechas a tu lado.
-
Fotografías: José Ángel Hernández Cuando aportas el agua de que dispones, tu constancia y, sin embargo, se secan plantas sin otro motivo q...
-
Fotografía: José Ángel Hernández Museo Paco Tito Unas breves palabras de agradecimiento. Los ordenadores no pueden ni podrán nunca conse...
martes, 8 de marzo de 2016
CALÇADA DE CARRICHE
Luísa sobe,
sobe a calçada,
sobe e não pode
que vai cansada.
Sobe, Luísa,
Luísa, sobe,
sobe que sobe
sobe a calçada.
Saiu de casa
de madrugada;
regressa a casa
é já noite fechada.
Na mão grosseira,
de pele queimada,
leva a lancheira
desengonçada.
Anda, Luísa,
Luísa, sobe,
sobe que sobe,
sobe a calçada.
Luísa é nova,
desenxovalhada,
tem perna gorda,
bem torneada.
Ferve-lhe o sangue
de afogueada;
saltam-lhe os peitos
na caminhada.
Anda, Luísa.
Luísa, sobe,
sobe que sobe,
sobe a calçada.
Passam magalas,
rapaziada,
palpam-lhe as coxas,
não dá por nada.
Anda, Luísa,
Luísa, sobe,
sobe que sobe,
sobe a calçada.
Chegou a casa
não disse nada.
Pegou na filha,
deu-lhe a mamada;
bebeu da sopa
numa golada;
lavou a loiça,
varreu a escada;
deu jeito à casa
desarranjada;
coseu a roupa
já remendada;
despiu-se à pressa,
desinteressada;
caiu na cama
de uma assentada;
chegou o homem,
viu-a deitada;
serviu-se dela,
não deu por nada.
Anda, Luísa.
Luísa, sobe,
sobe que sobe,
sobe a calçada.
Na manhã débil,
sem alvorada,
salta da cama,
desembestada;
puxa da filha,
dá-lhe a mamada;
veste-se à pressa,
desengonçada;
anda, ciranda,
desaustinada;
range o soalho
a cada passada;
salta para a rua,
corre açodada,
galga o passeio,
desce a calçada,
desce a calçada,
chega à oficina
à hora marcada,
puxa que puxa,
larga que larga,
puxa que puxa,
larga que larga,
puxa que puxa,
larga que larga,
puxa que puxa,
larga que larga;
toca a sineta
na hora aprazada,
corre à cantina,
volta à toada,
puxa que puxa,
larga que larga,
puxa que puxa,
larga que larga,
puxa que puxa,
larga que larga.
Regressa a casa
é já noite fechada.
Luísa arqueja
pela calçada.
Anda, Luísa,
Luísa, sobe,
sobe que sobe,
sobe a calçada,
sobe que sobe,
sobe a calçada,
sobe que sobe,
sobe a calçada.
Anda, Luísa,
Luísa, sobe,
sobe que sobe,
sobe a calçada.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
Obrigado, Teresinha. Un 8 de marzo.
ResponderEliminar